Getuigenissen

Getuigenissen van mensen die de projecten recent bezocht hebben.

Een goed doel steunen heb ik nooit gedaan. Ik werk hard voor mijn geld en weet dan ook zeer graag wat er met mijn geld gebeurt. Ik kan me ook niet voorstellen dat geld overschrijven naar een organisatie een goed gevoel geeft. Daarnaast help ik vrienden en familie zoveel ik kan. Dus ja, ik heb wel degelijk een hart 😊

Toen ik Eddy De Nil voor het eerste ontmoette als vezekeringsmakelaar kon ik hem alleen maar bewonderen voor zijn zakelijk inzicht, aanpak en omgaan met mensen. Tijdens iedere ontmoeting had hij het ook over Ethiopië en “zijn” Caprioolkinderen.  Meerdere keren per jaar stapt hij het vliegtuig op en neemt polshoogte hoe de donaties aangewend worden. Dit jaar wou Eddy een groepsreis maken – een inleefreis als het ware.

Met de gedachte dat ontwikkelingshulp slechts een druppel op een hete plaat is, stapte ik samen met nog 10 anderen op 11 november het vliegtuig op richting Addis. Deze hoofdstad is quasi even bevolkt als ons klein Belgie landje. De ontmoeting met broeder Isayas was zeer hartelijk en voelde als thuiskomen bij een vriend. Het was duidelijk dat Eddy en Isayas soulmates zijn. Ze hebben niet veel woorden nodig om elkaar te begrijpen.  Samen werken ze reeds 15 jaar aan eenzelfde doel namelijk de straatkinderen, de minderbegoeden een betere toekomst bieden. Jaarlijks ondersteunen ze een 50 tal jongeren financieel om zo hun studies verder te kunnen zetten. Hierbij wordt rekening gehouden dat hiervan 60% meisjes zijn. Wij hebben een aantal van deze jongeren ontmoet en met hun gesproken. Wat me opviel is dat ze hoop hebben, ze weten wat ze willen bereiken in het leven. Ze tonen ook zeer fier hun schoolresultaten en zijn dankbaar.

Tijdens een van onze wandelingen in de achterbuurten van deze grootstad zagen we heel veel kinderen op straat, vrolijk spelend en wuivend naar ons. Sommigen herkenden Eddy en kwamen hem een knuffel geven. Deze straatkinderen wonen en leven op straat, meer specifiek, in de riolen. Het merendeel is zijn ouders verloren aan AIDS en heeft geen familie meer. Op vaste tijdstippen worden er door twee circusartiesten “opleidingen” gegeven aan deze kinderen. We kennen de Ethiopiërs als goede marathonlopers … daarbij zijn zij ook zeer lenig. Op een paar dagen kunnen de meeste kinderen achterwaartse salto’s maken en andere acrobatische oefeningen uitvoeren. Met fierheid demonstreren ze hun kunnen aan ons.  Op straat zijn ze niemand. Door deze speelse manier groeit hun eigenwaarde en vertrouwen in hunzelf. In deze ruimte staat ook een Mobile School. Voor de meeste aanwezigen een gekende tool om kennis te maken met het school-gegeven. Drie maal in de week gaan leerkrachten de straat op met deze Mobile School en kunnen de straatkinderen zich bijscholen op vlak van taal, rekenen.  De bedoeling is natuurlijk hun op die manier te kunnen motiveren om naar de echte school te gaan. Meer dan 1000 straatkinderen vonden zo hun weg. Zo ontmoeten we de mindervalide Dinku, die nu met zijn echtgenote een rijkelijk gevuld boekenkraam op de markt runt. Terwijl we de markt verder bezochten werd er vanuit een taxi naar ons geroepen. Het was Asarat die gehoord had dat Eddy in het land was en hem kwam bezoeken. Ook hij heeft nu een beter leven dankzij de opvang die hij kreeg als kind.

Op het platteland worden we geconfronteerd met meisjes die kilometers moeten stappen om zo aan water te geraken. Een aantal dorpen hebben dankzij de organisatie Caprioolkinderen een waterput vlakbij.  De meerderheid  nog niet.  Ondanks de ellendige omstandigheden worden we overal met enthousiasme en met een brede glimlach begroet. Door jong en oud. Het weinige die ze hebben willen ze met ons delen. 

Mijn scepticisme smelt als sneeuw voor de zon. Ik merk in alles dat iedere geschonken euro hier degelijk en goed wordt besteed. Jonge alleenstaande moeders worden gesteund door opvang te voorzien voor hun kindjes. Ondertussen kunnen zij werken en geld verdienen waardoor ze hun levensomstandigheden kunnen verbeteren. De kleintjes krijgen in de Daycare ontbijt en lunch.

Sigrid D’hont.

Toen  Eddy me de vraag stelde om in november mee te gaan naar Ethiopië heb ik geen moment getwijfeld.
Zelf heb ik 30 jaar geleden een jaar in Congo gewoond.
We werkten in een sociaal project, maar alle vrijwilligers werden helaas uit het land gezet door Mobutu.
Er heerste onvree .
Ik was dus wel benieuwd om terug te keren naar het Afrikaans continent.

15 jaar engageert Eddy zich in een project met straatkinderen.
Geconfronteerd worden ter plaatse is een onwaarschijnlijk ander gevoel dan wat we hier in onze beschermde wereld horen en zien in reportages.

Als moeder van 4 kinderen probeer ik mijn kinderen een toekomst te geven, die  ze zelf maar al te mooi invullen.
De gedachte om één van je kinderen op straat weten te leven , is voor mij een onmenselijk en onrealistisch gevoel.
En toch dagelijks op weg naar Brussel zie je mensen op straat leven.

In Ethiopië werd ik geconfronteerd met de slaapplaatsen van deze kinderen; riolen.
Als ik aan het woord riool denk, denk ik aan rottende afval.
Hoe ver kan men als mens onteerd worden door een houvast en schuilplaats in een riool te zoeken.
In Ethiopië zoeken straatkinderen een plaats waar ze zich wat kunnen opwarmen en bescherming vinden voor zichzelf.
In de riolen vinden deze kinderen een slaapplaats voor de nacht.

Ik vraag me regelmatig af in hoe ver ontwikkeling helpt.
Problemen zouden bij de oorsprong moeten opgelost worden.
Men focust zich te veel op de gevolgen.
Kunnen we helpen, kunnen wij onze westerse gedachte opdringen?
Ondanks machteloosheid over deze gedachte bij mezelf , moet ik toch vaststellen hoe kleinschalig je kan helpen.

Elk straatkind dat je ziet lachen en vol verwondering naar je toekomt , is de moeite om te helpen.
Elk straatkind dat de cirkel kan doorbreken is de moeite  om te helpen.

Hoe kleinschalig alles lijkt, de lach en dankbaarheid van elk individu die een waardig leven kan hebben de moeite is om te helpen.

Nigisti, een Ethiopische vrouw, is zo iemand die het lef had om op te komen voor deze kinderen.
Ze kon het niet meer aanzien hoe kinderen op deze manier een mensontwaardig bestaan lijden.
Door initiatieven te nemen en fondsen te zoeken , kwam ze in contact met oa Eddy.

Er werd een circusschool jaren geleden opgestart.
Straatkinderen worden aangetrokken om een paar uren training te volgen .
Dit is een eerste stap naar een menselijker bestaan.
Indien ze geëngageerd raken en zich sterker voelen om in een normaal bestaan te treden, kunnen ze onderwijs volgen en maaltijden verkrijgen.
Op deze manier proberen ze uit hun isolatie te komen.

Sommige lukken zoals oa een marktkramer, een kapster , enz….
Het is mooi om hen te bezoeken en hen gelukkig en dankbaar te zien.
Ons bezoek bracht ons ook naar scholen, opvanghuizen voor kinderen van alleenstaande moeders.
Moeders krijgen de kans om te werken en hun kinderen kunnen onderwijs volgen en worden begeleid.

We bezochten ook een bijenproject en landbouwproject , de mobile school

Het werden 10 heel intensieve dagen.
Tussendoor even wat afleiding door een bezoek aan Lalibela. Kastelen in Gondar, de pracht van de natuur beleven.
We werden gedurende tien dagen ondergedompeld in een voor mij heel andere cultuur.

“Struggle for survive.”

In die “struggle” merk je hoe mensen in een heel zwakke positie de sterkte vinden om te overleven, sterkte om te glimlachen, sterkte om fierheid te hebben, sterkte om mooi te zijn, sterkte om welkom te heten.
Wij kunnen nog veel van hen leren.
In een kort relaas beschreef ik wat ik beleefde.

Met mijn beelden probeer ik te laten zien en voelen.

Els

Geen “Ethiopië” op mijn bucketlist !

Wat reizen betreft , heb ik zo’n lijstje af te vinken, en met veel plezier kan ik u melden dat die lijst, jaar na jaar, korter wordt.

Nu vroeg Eddy ons om samen Ethiopië te bezoeken, inbegrepen de projecten die hij daar ondersteunt: life ’s too short, wij met te weinig tijd en andere plaatsen in de wereld in ’t vizier, hielden dus de boot af.
Verder had ik vertrouwen in Eddy: projecten steunen is 1 ding, welstellend en welwillend ernaar gaan zien , en mij daar nog eens goed bij voelen ook, is alleszins mijn ding niet.

Onze vlucht werd dan maar in onze plaats geboekt, en weg waren wij: zwaar beladen met extra koffers om daar achter te laten, …en vanaf dan was alles goed;

Ethiopië is een ongelooflijk mooi land met een uitermate aangename bevolking!
We ontmoetten projectverantwoordelijken en mensen die, ooit rioolkind, hun weg hadden gevonden dankzij de steun van de projecten. Allen gedreven, zorgzaam om mekaar, in de weer, maar ook met pret in de ogen en voorzien van de nodige humor.

In Addis waren dat onder meer broeder Ysaias en een jonge man , ooit rioolkind en nu architect en een geestige gast .

In Gondar ging Nigisti met ons op stap: zij coördineert verschillende projecten. Nigisti beschouw je direct als je vriendin: ze giechelt vlot mee met onze grappen , en doet ook graag een terrasje aan, maar ze geeft ook medewerkers onder hun voeten als er iets niet naar behoren functioneert.
Ze verbiedt bedelaars je lastig te vallen omdat mensen nuttige dingen moeten doen, dan worden ze geholpen- bedelen mag geen business worden!- , ze werd ook immens verdrietig na slecht nieuws over 1 van de jongens in de stad.

Ik blijf erbij: ik vind de confrontatie op het terrein zeer ingrijpend en had het dikwijls moeilijk …dus moest er voor mij ook sight-seeing bij:
Gondar is betoverend: nog puur, niet te toeristisch, met een erfgoed dat tot de verbeelding spreekt.

We trokken ook het Simiëngebergte in, vergezeld van een gids en gewapende scout (voor de wilde dieren) en Nigisti ging ook vlot mee!
En het was mooi, het uitzicht was adembenemend, de lucht zo zuiver

Het reisgezelschap was top, Ethiopië zeer zeker en er wordt daar effectief van alles uit de grond gestampt!

Met dank aan Paul voor het bestellen van de vliegtuigtickets.

PP